𝓯𝓪𝓲𝓻𝔂𝓽𝓪𝓵𝓮

گاهی به فکر فرو میرم و اونقدر غرق میشم که بخش هایی از خودمو میبینم که نمیخوام ببینم. احتمالا همیشه میخواستم اونا رو مخفی کنم. اون قسمت های خراب و به درد نخور. اونایی که آرزو میکردم نداشته باشم.

من فقط میخواستم که ورژن بهتری از خودم باشم و بمونم اما دیگه متوجه نمیشم. هر چقدر تلاش کنم باز هم کمه؟ وقتی تلاشمو میکنم و یه موفقیت کوچیکم رو به خانواده ام میگم اونا لهش میکنن. انگار اصلا مهم نبوده که چنین چیزی به دست اوردم.

یه کتاب خوشحالم میکنه و به چیزای کوچولو راضی ام اما اونا نه. یعنی مهم نیست چقدر تلاش کنی؟

نه اینو میدونم. ماجرای جدیدی نیست برای من. من خودمو نتونستم خوب راضی کنم به همین دلیل دنبال تایید اونا میگردم تا خودم راضی بشم. یعنی اون ته وجودم من دنبال یه تاییدم از طرف کسی.

چی شد که به اینجا کشیده شدی پری بنفش؟ چی شد که خاکستری شدی؟ کسی پرسید که چت شد که انقدر یهویی بهم ریختی عزیزم؟ چی شد که انقدر شکستی توی خودت؟

مثل آینه ی شکسته، یه بازتاب ناقص، یه زندگی بی هدف و یه آدم شکسته.

و فکر کنم این منم. کسی که هیچ وقت کافی نشد.

دوباره سلام به شما. امیدوارم که خوب باشین و خوب بمونین.

امروزم روز خوبی بود و لذت بردم. یونو... بدک نبود! به هر حال باید خوشم بیاد دیگه!

و اهم اهم. یکمی تم وب رو از سانست شیمر در میاریم و میریم سراغ بقیه ی مورد علاقه هام.

عنوان هم یه ایده ی وحشتناک توی سرمه: یوتیوبر شدن! این خیلی خوبه ولی ممکنه خیلی ازم وقت ببره. ادیت ویدیو و خیلی چیزای دیگه. دوست داشتم ولاگ هم میگرفتم (چون یکی دیدم و به خودم حس خیلی خوبی داد). البته ولاگ درسی چون وقت خیلی زیادیم از من نمیگیره. ولی بازم وسیله ندارم. در نتیجه خیلی وضعیتم وحشتناکه رفقا! در نتیجه بیخیالش!

و باید بگم عکس مورد نظرم برای این پست بالا نمیاد. در نتیجه یه عکس دیگه میذاریم. به فلاترشای بسنده میکنم.

تا بعد!

دوباره منم ولی گلو درد دارم. جدا دلم میخواد موقت گلوم رو ببرم و حس نکنم دردشو. اما به هر حال.

امتحان آمار داشتم و باید بگم که خوب نبود چون من گیج تشریف داشتم. شب قبلش سرم خورده بودم و یه درصدم نمیدونم چی شد و چی جواب دادم. بعدیش محیطه و بعدشم نمیدونم! نمیدونم زبانه یا زمین اما یکی از ایناست.

از جلوی مدرسه ی کنارمون رد شدم و دوست سابقمو دیدم و اینطوری بودم: -bro what the و بعد با حالت به من چه رد شدیم. اه خدای من! چه دراماتیک بود! کاش میگفتم بهش خیلی چیزا رو و ساکت نبودم.

به هر حال هر چه بود گذشت و رفت. دی که گذشت هیچ از او یاد مکن!

دبیر بعد از امتحان اومد سر کلاس. جملاتش اینا بودن: "این سوالا چی بود پرسیدید؟ خانوم کمتر از سه یعنی سه رو هم حساب کنیم؟ این بی پریم هست یا نه؟" و با حالت تاسف رفت بیرون! بمونه بین خودمو که کلی خندیدیم. بچه ها وسط امتحان کتاب باز کردن و نوشتن و منم با روش های عجیبی اثبات کرده بودم. بیچاره کسیه که برگه ی منو تصحیح میکنه! نمیتونه حتی بخونه. مگر به خط میخی و اعدادی که همیشه انگلیسی می نویسم مسلط باشه.

میخوام امشب کیفم و کتابخونه ام رو عین آدم مرتب کنم و همچنین به برنامه ریزیم برسم. فیزیک رو یه نگاه بکنم و تمرینات حسابان رو تموم کنم. برای کسی که توی برنامه چیدن و اجرا کردنش بده این طبیعیه. به همین دلیل تایپم شده INTP. و البته رمز این وبلاگو بنویسم یه جا تا دردسر نشده برام!

چی بگم دیگه؟ قراره که بریم بیرون. در نتیجه من زود میرم! تا بعد

شونزده سالمه. شونزده سال زندگی رو دیدم و میدونم کمه اما به طور کلی وجودم پر شده از بی اعتمادی. نیاز دارم یه دوست داشته باشم که بهش تکیه کنم.

خب خب خب! این جانب فردا که نه ولی پس فردا امتحان آمار داره! و بعدشم محیط زیست و از پسشون بر میاد!

روی مود خوبیم و میخوام رو مود خوبم بمونم. میخوام دوست پیدا کنم و امیدوارم بتونم. دوست دارم فردا که نه ولی پس فردا برم جلوی اون مدرسه. میدونم چشمم میخوره به یه آدم و حالم بد میشه اما دوست دارم برم.

یادم اومد اسم اینجا خاطرات شخصی یک پری بوده! وای اسم وب هم یادم رفت و عوضش کردم اشتباهی. ولی شاید اسممون عوض باشه اما از پایه همونیم!

باید به وب بقیه هم سر بزنم و کامنت بدم. جدا یادم رفته بود اینجا چند نفرو دنبال میکنم! من بیشتر از اینکه پری باشم ماهی ام. اما همینم و فکر نکنم بشه کاریش کرد رفیق!

عنوان هم چیز جالبیه. یه کلمه بود توی انشام که باعث شد معلم به درست بودنش شک کنه. نمیدونم چرا ولی همین بمونه خوبه.

باید درس بخونم. بعدش دوباره میام!